बोलावट
संयुक्त राज्य अमेरिकाको एउटा विश्वविद्यालयले एउटै उद्योगमा कार्यरत व्यक्तिहरूको पेसा र खुसीबीचको अन्तरसम्बन्धमा आधारित भएर एउटा अध्ययन गऱ्यो । उक्त अध्ययनमा कर्मचारीहरूलाई दुई वर्गमा वर्गीकरण गरियो, एउटा आफ्नो कामलाई ‘जीवनको उद्देश्य’ मान्नेहरू र अर्को चाहिँ यसलाई केवल एउटा ‘जीविकोपार्जनको माध्यम’ ठान्नेहरू । यी दुईबीच ठूलो भिन्नता देखियो । केवल बाँच्नका लागि मात्र काम गर्नेहरूले आफ्नो जागिरमा कुनै विशेष अर्थ भेट्टाएनन् । तर आफ्नो कामलाई उद्देश्य मान्नेहरूमा भने कामप्रति ठूलो उत्साह र आत्मविश्वास थियो, किनभने उनीहरूले आफू संसारलाई आवश्यक पर्ने काम गरिरहेको विश्वास गर्थे ।
प्रेरित पावलले कैदमा पर्ने, कुटाइ खाने, लुटिने, भोकै रहनेजस्ता विभिन्न कठिनाइहरूको सामना गर्नुपरे पनि सुसमाचारको कार्य खुसीसाथ गरे । त्योचाहिँ तिनले परमेश्वरको बोलावट पाएर संसारकै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कार्य गरिरहेको वास्तविकतालाई महसुस गरेकाले थियो । हामीहरू पनि ७ अरब मानव-जातिलाई मुक्तिको सत्यता सुनाउनको निम्ति परमेश्वरबाट बोलावट पाएका मानिसहरू हौं । हुन त यो कार्य गर्दा थुप्रै कष्ट र सतावट आउन सक्छ, तर एक आत्मा बचाउने खुसी र इनामलाई अरू कुनै कुरासँग तुलना गर्नै सकिँदैन । परमेश्वरले हामीलाई जीवनको मुकुट प्राप्त गर्न सकिने, संसारकै सबैभन्दा सुन्दर काम सुम्पनुभएको छ ।
“तर म आफ्नो जीवनलाई कुनै मोलको र आफ्नो निम्ति प्रिय ठान्दिनँ । यति मात्र चाहन्छु, कि परमेश्वरका अनुग्रहको सुसमाचारको गवाही दिनलाई मेरो दौड र प्रभु येशूबाट मिलेको मेरो सेवकाइ म पूरा गर्न सकूँ ।” प्रे २०:२४
